تاریخچه پیدایش مونرو

تاریخچه پیدایش مونرو

در جولای ۲۰۱۲، برای اولین بار ارز دیجیتال بایت کوین (Bytecoin) از پروتکل کریپتونوت (CryptoNote) استفاده کرد. کریپتونوت پروتکل لایه کاربردی است که بسیاری از ارزهای دیجیتال غیرمتمرکز بر بستر آن شکل گرفته‌اند.

مونرو در واقع فورکی از بایت کوین است که پس از شایعات درباره کوین‌های از پیش استخراج شده (Pre-Mined) بایت کوین شکل گرفت. زنجیره جدا شده در ابتدا بیت‌مونرو (Bitmonero) نام داشت و سپس به مونرو تغییر نام داد. مونرو در زبان اسپرانتو به معنی سکه (coin) است. در این بلاک چین جدید هر ۲ دقیقه یک بلاک استخراج و به زنجیره اضافه می‌شد.

مونرو یک پروژه منبع‌باز است و توسط یک تیم ۷ نفره اداره می‌شود. از آنجا که این پروژه بر محوریت ناشناس ماندن توسعه یافته، ۵ نفر از افراد تیم ناشناس بوده و ۲ نفر دیگر هویت خود را مشخص کرده‌اند. این افراد دیوید لاتاپی و ریکاردو اسپاگنی (معروف به Fluffypony) هستند.

شرکت کوالکام با اخراج بیش از ۱۵۰۰ کارگر و کارمند خود در پی کاهش هزینه‌ها است.

 

علاوه بر این تیم ۷ نفره، بیش از ۳۰ توسعه دهنده و ۴۲۰ مشارکت‌کننده دیگر در طول قسمت‌های مختلفی از پروژه حضور داشته‌اند.

مونرو چگونه کار می‌کند؟

مونرو بر اساس یک پروتکل رمزنگاری لایه کاربردی ساخته شده که با استفاده از امضاهای حلقوی (Ring Signatures) بر روی محرمانگی تمرکز کرده است.

مفهوم امضاهای حلقوی اولین بار در سال ۲۰۰۱ و در کنفرانس رمزنگاری کوئینزلند استرالیا ارائه شد. ران ریوست (Ron Rivest)، آدی شمیر (Adi Shamir) و یائل تامان (Yael Tauman) این روش جدید رمزنگاری را معرفی کردند. در واقع امضاهای حلقوی پایه و اساس سازوکار تراکنش‌های مونرو پس از مخابره از سوی کیف پول‌ها است.

استفاده اصلی از مونرو به خاطر آدرس‌های مخفی و پیگیر گریز بودن تراکنش‌ها است. این ویژگی از دیده شدن عمومی فرستنده و گیرنده جلوگیری می‌کند یا به طور انتخابی با استفاده از سیستم کلید عمومی/کلید خصوصی تعبیه شده جداگانه به آن‌ها این قابلیت را می‌دهد که چه کسانی قادر به مشاهده فرستنده و گیرنده باشند.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *